ارزیابی پیش از صدور بیمهنامه دریایی (Pre‑Underwriting)
مرحله Pre‑Underwriting در بیمههای دریایی، بهویژه بیمه بدنه کشتی (H&M)، یکی از حیاتیترین و تخصصیترین بخشهای فرآیند صدور بیمهنامه است. نتیجهای که در این مرحله رقم میخورد، بهطور مستقیم بر ریسک بیمهگر، نرخ نهایی، کلوز انتخابی و حتی امکان پرداخت خسارت در آینده تأثیر میگذارد.
اهمیت مرحله Pre‑Underwriting
هدف این مرحله، تحلیل کامل وضعیت شناور، عملیات، پرسنل و ریسکهای منطقهای است تا بیمهگر تصمیم بگیرد:
- آیا شناور قابل بیمه شدن است؟
- چه کلوزی (۲۸۰ یا ۲۸۹) مناسبتر است؟
- نرخ مناسب براساس سطح ریسک چیست؟
- چه محدودیتها یا شرایط خاصی باید در بیمهنامه درج شود؟
مدارک پایه برای ارزیابی Pre‑Underwriting
- گواهی ثبت و مالکیت کشتی
- گواهی کلاس (Class Certificate)
- گزارشهای PSC، پرچم، ایمنی و نقصها
- نتایج آزمایش ضخامت (UTM)
- گزارش وضعیت بدنه، موتورخانه و تجهیزات
- رزومه و تجربه خدمه کشتی
- اطلاعات فنی شامل سن، GT/NT/DWT، موتور، سرعت و …
تحلیل ریسک (Risk Assessment) در Pre‑Underwriting
تحلیل ریسک در این مرحله به چهار بخش تقسیم میشود:
۱) ریسک فنی (Technical Risk)
- سن شناور و کلاس فعلی
- نقصهای گزارششده در بازرسیهای اخیر
- نتایج UTM و وضعیت خوردگی
- وضعیت موتور اصلی، ژنراتورها و سیستم فرمان
- الزامات تعمیرات آتی (Recommended Repairs)
۲) ریسک عملیاتی (Operational Risk)
- نوع عملیات (کالا، مسافری، یدککش و …)
- الگوی تردد کشتی
- سیستم نگهداری و PM واقعی
- کنترل مستندات ISM و SMS
۳) ریسک منطقهای (Geographical Risk)
- حضور در مناطق پرخطر مانند خلیج عدن یا دریای سرخ
- بنادر پرریسک از نظر PSC
- فعالیت در آبهای کمعمق یا پرترافیک
۴) ریسک انسانی (Human Factor)
- سابقه ناخدا و افسران برجسته
- میانگین تجربه و گواهینامههای پرسنل
- تعداد موارد قصور و خطا در بازرسیها
تفاوت کلوزهای ۲۸۰ و ۲۸۹ و نقش آنها در Pre‑Underwriting
کلوز ۲۸۰ — پوشش استانداردتر
پوشش گستردهتر؛ اما نسبت به خطاهای عملیاتی خدمه حساستر.
کلوز ۲۸۹ — پوشش گستردهتر و مدرنتر
پوشش قویتر برای خطاهای انسانی و عملیاتی؛ اما معمولاً نرخ بالاتر.
انتخاب بین این دو کلوز کاملاً وابسته به کیفیت ریسک، وضعیت کشتی، پرونده عملیاتی و سطح ریسک پذیری بیمهگر است.